Ik volhard echter in de boosheid en dat doe ik inmiddels al bijna zeven jaar. Zelfs als er slechts anderhalve man en een paardenkop op bezoek komen, zullen die op Uilenvlucht een kakelvers bericht aantreffen, behalve dan tijdens mijn vakantie, als ik internet compleet uit mijn leven ban. Ik schrijf hier niet om den brode, maar uit plezier en vanwege mijn onblusbare drang om woorden aan mekaar te rijgen tot zinnen. Een van de grote voordelen van schrijven is dat je het alleen kunt doen. Ik ben wat men een animal scribax noemt, een inktwellusteling, of tegenwoordig eigenlijk meer een klavierraffelaar, al zullen jullie dit woord van eigen vinding vooralsnog niet in Van Dale aantreffen, maar wat niet is, kan komen.

Ik kan me niet van de indruk ontdoen dat er een kentering aan de gang is. Tijdens mijn wandelingen door blogland stuit ik steeds vaker op webdagboeken die er al weken, ja soms maanden onaangeroerd bij liggen. De auteurs ervan zijn nochtans allemaal heel enthousiast van start gegaan, maar dan begint hun blog tekenen van slijtage en hiaten te vertonen, tot er plots helemaal geen schot meer in zit, omdat ze er gewoon de brui aan gegeven hebben. Velen haken af. Alleen al in de voorbije week ben ik vier keer geconfronteerd met schrijvers van nochtans kwalitatief hoogstaande blogs, die er om onnaspeurbare redenen opeens een punt achter zetten. Je kan het betreuren, maar het is niet anders.

Ik zal telkens opnieuw wat van me laten horen, ook bij mooi weer en op stille zaterdagen, maar niet als ik met vakantie ben …

… en morgen ben ik met vakantie, want dan loop ik mijn tweede thuishaven binnen en strijk ik neer in een land waar het nu volop zomer is. Tot over een paar weken.

Wie zijn gat brandt, moet op de blaren zitten, maar de Nederlandse taal maakt nergens melding van wat je met een bladderend smoel moet aanvangen.

Ik ontdekte even later dat vandaag vrijdag de dertiende is. Vandaar allicht. Ik wil niemand van jullie met paraskavedekatriafobie ─ hoe krijgt een mens het uit zijn strot? ─ of angst voor vrijdag de dertiende opzadelen, maar we kunnen misschien toch maar beter even uit onze doppen kijken. Nu ja, jullie alleszins. Mijn kalf is helaas al verdronken. 

Het gebeurde in het bedompte feestzaaltje van een dorp dat nog net niet dood was, waar we ons met zijn allen aan de toeren en trucs van een illusionist vergaapten. De man had niet alleen het kwaadaardig charisma waaruit legenden ontstaan, maar hij goochelde en toverde er lustig op los, las gedachten alsof er geen kunst aan was en hypnotiseerde zich de ziel uit het lijf. We lachten ons een natte luier met de dolle fratsen van acht vrijwilligers uit het publiek, die op het kompas van de prestidigitateur leken te zeilen en schijnbaar willoos naar zijn pijpen dansten.
─"Jullie hebben het ontstellend warm!" riep hij. "Jullie vergaan zowat van de hitte!"
De acht slachtoffers begonnen zich gezwind uit te kleden … en toen stond daar opeens, ten aanschouwen van allen daar aanwezig, de jongen die ik gisteren terugzag, getooid met een onderbroek die in geen weken gewassen was en alle kleuren van de regenboog vertoonde …

… en dat onthoud je dan de rest van je leven.

Met de mij aangeboren onhandigheid had ik een flesje met onwelriekende inhoud laten vallen, dus zette ik wat deuren en vensters open om te spuien. Zo kwam het dat opeens een tikkend geluid, dat ik niet thuis kon brengen, vanaf het terras tot me doordrong. Omdat ik, ook weer van nature, zo nieuwsgierig als een ekster ben, ging ik vanzelfsprekend even poolshoogte nemen. Mijn uitvorsende blik aanschouwde een vogel, meer bepaald een zanglijster, die een huisjesslak in de bek torste en de schulp op een plavuis bleef smakken, tot die barstte of brak en hij zich aan de inhoud ervan kon verlustigen.
─"Wat ben jij een pienter baasje!" riep ik opgetogen.

Ik was in de wolken met mijn ontdekking, waarmee ik wellicht de wereld der wetenschap in beroering zou brengen. In gedachten zag ik mijn kop te pronk staan in gerenommeerde tijdschriften en mocht ik de speciaal voor mij in het leven geroepen Nobelprijs voor biologie in ontvangst nemen. Helaas bleek men het merkwaardige gedrag van de zanglijster al eerder opgemerkt en gedocumenteerd te hebben. Zelfs Wikipedia vertelt in geuren en kleuren hoe deze vogel huisjesslakken naar een vaste plek met harde ondergrond ─ de smidse ─ brengt, om die daar te stuk te gooien en te verslinden.

Ik zal iets anders moeten verzinnen om de krantenkoppen te halen.

Op niet onaardige wijze ontlokte hij het vermaarde thema uit The Third Man van Anton Karas aan het instrument. Ik voegde me bij het toehoorders die met iets van vertedering naar dat sprankelende riedeltje luisterden, tot opeens een nochtans liefdevol beroerde snaar er met een zieltogend geluidje ─ poing! ─ de brui aan gaf. Allen daar aanwezig gaven blijk van enig medeleven en de jongen begon met nerveuze vingers het euvel te herstellen, maar terwijl hij daarmee bezig was, weerklonk opnieuw een metalig protest, omdat een tweede snaar het begaf.

We zagen hoe de duivel van de weeromstuit bezit nam van de pleinmuzikant, die plots duistere kwaadaardigheid en smeulende dreiging uitwasemde. Hij greep de gitaar bij de keel … eh … bij de hals, verhief die hoog in de lucht als betrof het een voorhamer en sloeg het instrument als een razende geweldenaar aan gruzelementen op de kasseien. Consternatie alom.
─”Hu paard, je staat te schuimbekken!” huiverde de Nederlandse dame die naast me stond.
─”Tant qu’à faire des folies, autant les faire bien”, meende een ander.
De jongen gooide achteloos de brokstukken in een gitaarkist, klapte die dicht en vertrok.
─”Daar zijn serieuze kosten aan”, vond een van de toeschouwers en dat lieten we met zijn allen onweersproken.

Klik hieronder op read the full post voor de oplossing.

onder broeken lol = onderbroekenlol

Gisteren gebeurde er echter iets vreemds. Het zal rond een uur of vijf geweest zijn. Ik zat aan mijn schrijftafel een tekst te redigeren, toen ik nijlpaardsgewijs begon te geeuwen en plotsklaps geen olie meer in de lamp had. Ik voelde me helemaal gaar en compleet uitgewoond. Ik ben in mijn leven al vaker moe geweest, maar gisteren was ik moeder … eh … vermoeider dan ooit tevoren. De man met de hamer had mij nog nooit zo toegetakeld.

Nu kan ik in mijn bureau over een hangmat beschikken. Ik wil die voor geen geld van de wereld missen, ook al is het een verschrikkelijk lelijk geval dat bovendien erg veel plaats inneemt, vanwege het buizenstelsel dat de gebruikelijke palmbomen vervangt. Ik heb het gevaarte ooit gewonnen door een pakkende slogan voor Bounty — met kokos gevulde chocolade — te verzinnen en sindsdien zijn we onafscheidelijk. Tijdens de zomermaanden prijkt dat bakbeest op het terras, maar ‘s winters haal ik het binnen. Af en toe mag ik graag mijn werkzaamheden onderbreken om wat in die hangmat te wiegen. Het geeft mij een zalig gevoel, waarschijnlijk omdat mijn onderbewustzijn zich nog het veilige deinen in het vruchtwater van de moederschoot herinnert. Ik zal echter nooit een uiltje knappen als ik in dat zeildoek vertoef, omdat ik nogal woelwaterig slaap en niet het risico wil lopen om uit mijn zwevend nest te kukelen … maar gisteren dus wel. Ik dutte niet in, ik ging gewoon knock-out, om pas drie uur later te ontwaken, samen met de hypochonder die me meestal latent gezelschap houdt.

Omdat dit voor mij zo’n uitzonderlijk fenomeen is, maak ik me zorgen. Beweert men niet dat ernstige aandoeningen en kwalen zich door grote vermoeidheid aankondigen? Ik kijk het nog even aan, maar als ik vandaag of morgen weer op mijn tandvlees loop, is er stront aan de knikker. De hemel verhoede het!

Er zullen ongetwijfeld wetten of voorschriften bestaan die dit soort praktijken verbieden, of moeten verhinderen dat men kinderen voor dergelijke doeleinden misbruikt. Iemand had de politie kunnen bellen, maar dat hebben we niet gedaan. Uit gemakzucht allicht. Anderzijds is het natuurlijk zo dat Vlaamse kinderen vandaag ook stad en dorp zullen afschuimen, vermomd als Caspar, Melchior en Balthasar, dus waar zit eigenlijk het verschil?

Zij doen het uit vrije wil en die buitenlandse meisjes en jongens zijn ertoe gedwongen. Daar zit het verschil.

Er lopen hier drie katten rond, een moeder met twee dochters, die ik in een vlaag van zinsverbijstering met vermassacreerde namen van sprookjesfiguren bedacht heb. ‘s Morgens rond een uur of zes begint het trio al ongeduldig door de woning te ijsberen. Soms hoor ik dat wel, maar dan doe ik alsof mijn neus bloedt en blijf liggen. Het duurt nooit lang of Kootrapje krijgt het op de heupen. In vergelijking met haar kwartelvette moeder, Dein Kluimpje, en haar struise zus, Weeuwsnitje, ziet zij er een zwak kraampje uit. Ze is nogal kwakkelig van gezondheid en ligt vaak in de lappenmand, waardoor ze een beetje een rafelige indruk maakt. Ze gedraagt zich echter zo tiranniek, dat haar familieleden en ik wel degelijk rekening met haar houden.

Als ik geen aanstalten maak om op te staan en de deur naar de tuin te openen, verschijnt Kootrapje om halfzeven in de slaapkamer. Je kunt er de klok op gelijkzetten. Met tijgerachtige souplesse stapt ze resoluut naar de rand van het bed, opent haar muil en produceert een luide, niet mis te verstane miauw. Het is verbazingwekkend dat er in zo’n klein keeltje een geluid van die omvang kan ontstaan. Dat dringt door merg en been.
─“Kust een beetje mijn kloten!” foeter ik dan onder mijn laken, of iets anders van die strekking.
Ze laat die oneerbiedige opmerkingen over haar kant gaan, wandelt kwansuis weg, maar blijft in het deurgat staan kijken hoe de toestand evolueert. Als er geen schot in de zaak komt, herhaalt ze de procedure. Ze zet opnieuw haar sirene aan en ik weet uit ondervinding dat ze niet van plan is om me met rust te laten, dus …

Met Nieuwjaar is ze van tactiek veranderd. Ze staat nu al om zes uur naast het bed haar stem te verheffen, op een kazernetoon die geen tegenspraak duldt. Nog even en ik kan net zo goed niet meer gaan slapen.